Mga Tulang Tahimik

"Dilim"

Niyayakap ng dilim
ang katahimikan
sa pagkakataong walang imik

tulad ng pagdampi ng kamay
sa puke ng walang malay

tulad ng paghaplos sa hita
ng walang muwang na bata

tulad ng mariin na pagdikit
ng unahan sa likuran

tulad ng pagsagi ng siko
sa tagiliran ng suso

tulad ng pagtitig, pagkindat,
pagdila at pagsipol

tulad ng pagkomento
sa katawan ng kahit sino

tulad ng pagsasalsal
sa larawang ‘di idinulot sa’yo

Walang imik ang pagkakataon
nang katahimikan na ang nagpayakap
sa dilim.

***

"Kapangyarihan"

Sinusukat ng kapangyarihan
maging ang ating pagkatao
sa kung sino ang tatapakan
at kung sino ang irerespeto

Sa lipunan ng mga lalake
nangingibabaw ang pagpuputa
nang makaamot ng kaunting
kapangyarihan si Eba

Ngunit hindi lahat ng puta
ay sumisingil ng pera

Mayroong para sa pag-ibig
Mayroong para sa diploma
Mayroong para sa ikabubuhay
Mayroong para sa karera

Ngunit hindi lahat ng puta
ay binabayaran ng pera

May ginagahasa ng asawa
May pangakong nagmistulang bula
May kahubdang ibinalandra
May paulit-ulit na sinasamantala

Subali’t ‘di na puta ang ngalan
ng laman na ‘di binabayaran
Malinaw na pananamantala
ng kapangyarihan sa kahinaan.

***

"Laman"

Ang laman ng lalake
ay walang kaibahan
sa laman ng babae
maging ang kahubdan

Walang kasarian,
ang laman,
ang libog,
ang krimen ng laman.

Walang tatak ang laman
ng kung sino’ng may-ari
kaya’t walang kasarian
ang hayok na lalapastangan

Ang laman ay sinusukat,
tinitimbang,kinukurot
pinipisil, nilalapirot
ngunit hindi binibili.

Walang kasarian ang laman,
may edad man o kabataan,
at ‘di na tao ang tingin sa atin,
bagkus tingi-tinging kasangkapan.

Ito ang aking lahok sa Saranggola Blog Awards 2018 sa Tula

Para sa Kapilas ng Aking Langit

Mahalin mo ako gaya ng langit

na sa una mong pagsilip, sayo’y nagpapapikit

maliwanag at nakasisilaw sa iyong balintataw

ngunit langit pa rin sa iyong pananaw

Gaya ng umagang gigising sa iyong tabi

pagmamasdan ang iyong paghinga, ang iyong labi

na kay sarap bakasin ng dulo ng aking daliri

habang iginuguhit ko sa isip ang iyong pagngiti

Mahalin mo ako gaya ng langit

na iyong tinitingala sa kabila ng pagkabigong paulit-ulit

sa mga pangarap kong hindi ko maitawid-tawid

yakap ako sa paghikbi, nariyan ka, walang subalit

Gaya ng kung paano mo 'ko minamasdan 

hanggang sa ang ating mga tingin ay magkahiyaan

sa pagitan ng gabi at umaga, naroon ka, humahanga

hindi mo ikinukubli ang pag-ibig sa iyong mga mata

Mahalin mo ako gaya ng langit

kung saan ang ulap ay sumisipol ng ating mga awit,

sumasayaw at gumuguhit ng ating mga larawan 

na hangad mong pagmasdan habang nakahiga sa damuhan

Gaya ng pagsipol mo ng mga tonong nais mong aking lapatan

ng mga salitang alam mong ikaw lamang ang laman

lumilikha ng musika na kapwa puso’y matatandaan

lumipas man ang panahon, ang mga ulap, sa ating pagitan

Mahalin mo ako gaya ng langit

na kahit sa gabi, sa isipa’y hindi mo maiwaglit 

gaya ng pangarap mong ako’y hagkan 

sa ilalim ng ambon at liwanag ng buwan

Gaya ng paghalik mo sa aking kalungkutan

yayakapin ako at ang aking kaibuturan

saksi at hindi bibitiw anuman ang hantungan

dahil lahat ng kasiyahan, ikaw lang ang pag-aalayan

Mahalin mo ako gaya ng langit

na may amihang yumayakap sa bawat pintig ng pag-ibig

nagpapalipad ng aking isipa't ulirat sa himpapawid

wari’y habagat, daluyong na hinahagip ang aking dibdib

Ngunit ako’y gigising sa aking pananaginip,

dahil ang langit ko, kapilas ka man, hindi mo pa batid.

Sa Dulo

Sa lahat ng pagitan na pilit mong tinatawid,

at lahat ng pangarap na pilit mong kinakamit,

heto ang aking kamay, kapit lang hanggang paalam,

dahil hindi nagtatagal ang kahit anong ugnayan.

Sa dulo ng kwento, mag-iisa at mag-iisa ka lamang.

Natatakot ka ba sa bukas na hindi mo makita?

O sa ngayon na makikita sana pero ikinukubli ng iba?

Nabubuhay ka pa ba sa anino ng kahapong ibinaon,

kahit pinili mo na ang dilim nang tuluyan itong ikahon?

Sa dulo ng kwento, parehong may liwanag at anino.

Sa dulo ng kwento, meron lang ikaw o ako. Walang tayo.

Panaginip

Bumibilang na ng araw at gabi,

ang iyong magdamag sa aking tabi.

Nakakabisa ko na ang iyong kwento,

mga alaalang pumupuno sa puso mo.

Palagi ko man pilitin ika'y abutin,

sa panaginip ay lagi lamang nagigising.

Ang nagbubukas ng araw ay 'yong tinig

sa paulit-ulit na awit ng pag-ibig.

Sa wakas, may larawan na!

Ika'y nagkaroon na ng mukha.

Sa aking harapan, marahang nagsalita.

Sandali'y saglit pinatigil ng kaba.

Naging bahagi ako

ng iyong mundo

Sa isang sulyap,

sa isang pag-uusap,

sa isang pagtango,

at isang ngiting kabado.

Dumagdag sa mga piraso

ng kung sino ka nga ba

Kulang man para mabuo,

kulayan natin ng pag-asa.

Muling pagkikita'y hihintayin na lang,

sa pagitan ng unan at kawalan.

Nawa'y mahanap nang tuluyan,

bahaging nawawala sa ating larawan.

Muling Magsisimula

Babalik kung saan ang lahat ay nawawala:

Ang mga ngiti sa likod ng bawat katagang pinadala

Mga damdaming pinalipad ng mga letra at musika

Umawit at nagpatahimik sa pusong nababahala

Ng takot na muling masaktan at umasa

Ang ninais lamang ay ang hahabi ng aking mga salita

Sa ritmong puso mo ang maglalapat at kakanta

Dahil ako ay ang aking tula

Dahil ikaw ang aking musika

Nang ang ating akda ay naging isa.

Babalik na ako kung saan ang lahat ay nawawala:

Kasabay ang pagpatak ng luha sa panatag na lawa

Aagos ang alaala ng saglit na pagkakaunawa

Sa kung sino'ng mahal, mahalaga at tama

Aanurin ng marahan, papalayo, saka muling magsisimula

Dahil ang damdamin ng tula at musika ay hindi nagtutugma.

Kabalintunaan

Tula ng Pag-ibig: Pag-ibig sa Tula 

May pag-ibig sa tula.

Mamahalin ka

matapos mong ibigay

ang iyong buong puso

sa bawat kataga,

sa bawat pyesa,

sa bawat konseptong

niyakap at iniukit sa alaala.

Magmamahal na lamang ako ng tula.

May pag-ibig sa pag-iisa,

matapos mong paglaanan

ng panahon ang kalungkutan,

na bumalot sa iyo nang

ika'y nakikipagbuno

sa mga demonyo

ng nakaraan:

yaong umuungkat

ng ibinaon mo nang sakit,

yaong tumutuklap

sa langib ng mga sugat,

yaong kumukurot

sa pilat na kumikirot

sa bawat yakap.

May pag-ibig sa pag-iisa.

Gaya ng pag-ibig na dulot ng tula.

       

***

Tula ng Pag-asa: Pekeng Alapaap

Hindi na nagungusap ang mga mata

Hindi na saya ang bumabalot sa kanila

Sa bawat tingin mo, hindi na nalulusaw

Hindi na tumitibok ang pusong nauuhaw

Hindi na hinahaplos ng iyong mga labi

ang kasawian ng mga halik na may pagsisisi

ng mga yakap na hindi na umiinit

ng lahat ng ikaw na binabawi kong pilit

Yayakapin ka ng mahigpit, kakapit

sa pag-ibig na dumudulas, kumakalas

Haharap sa salamin, saka muling magsisinungalin

saka muling kakabigin ang tali ng damdaming

'di mabitiw-bitiwan ng alaalang umaalipin

Nabubuhay sa pangarap na muling mananaginip

gaya ng pagpapanggap na ang hangin ay umiihip

sa pekeng alapaap, sa nagkukunwaring langit

nalulunod na sa luhang nagtatanong kung bakit

Hanggang kailan kakapit sa nakaraan?

Ang kwentong 'di matapos sa malamig na paglisan,

Laging bumabalik sa dulo ng sinimulan.

           ***

Tula ng Pananampalataya: Panginoon

Sa pagpatid ng tali sa leeg at kamay,

unti-unti na nating makakalas

ang mga kadena ng bolang bakal sa mga binti.

Matagal na tayong itinali

at pinakakain ng kanilang mga itinatapon.

Taga-konsumo

ng mga bagay na pinagkakakitaan ng imperyo.

Tayo ang merkado

na kanilang binebentahan ng lahat ng produkto:

mga bago,

may depekto,

mga sobra,

mga luma,

at kahit mga damit na ibinasura na;

mga armas na walang bala,

dahil ang bala ay sa kaaway ibinebenta,

nang ang kalakal ay magpatuloy

at hindi mawalan ng pangangailangan.

Negosyo ang giyera.

Ninegosyo ang giyera.

Kasabay ng kanilang tUbo

sa larawan ng babaeng pinuputa.

Patuloy tayong ibinabaon sa

konsumerismo ng mga bagay na galing sa kanila

mula kape hanggang pelikula

kahit ang mga produkto natin

ay kayang mamayagpag sa ibang bansa.

Walang kakumpitensya

kaya naman sa kanila

ang monopolyo.

Tayo

ay mga dagang tumatakbo

sa karerang sila ang bumuo,

at umiikot ang pera ng tao

patUngo sa kanilang mga bulsa,

nabubusog habang tayo'y nagugutom dahil sa

imperyalismo

na bumuo ng imperyong

may mga panginoong maylupa

na patuloy na inaalipin

ang taong sa ati'y nagpapakain,

inaangkin ang atin,

upang sila'y patuloy sa pagkain

ng hindi nila pinagpaguran,

bagkus ay kinamkam lamang.

Pinayakap sa atin ang kaisipang

tayo ay tamad

kaya tayo hindi umuunlad,

upang hindi tayo magtaka

kung bakit sa ating pagpapakahirap

ay hindi tayo makaangat-angat.

Tayo ay hinati-hati

upang patuloy na maghilahan gaya

ng ginagawa ng marami 

na bagkus tumulong

ay patuloy na sinisiraan

ang gobyernong

pinipilit itayo ang dignidad ng isang bansang

matagal nang kolonya at may pekeng kasarinlan.

Nakakatawa na

ang sumisigaw ng 'gutom' 

ay ang mga taong may ipon,

at mga taong kumakayod

ng isang kahig at isang tuka

ay hindi nagrereklamo.

Bakit?

Dahil wala nang ikagugutom pa

ang mga taong nagugutom na

sa matagal nang panahon.

***

Ito ay lahok sa Saranggola Blog Awards 8